Redder positie in de dramadriehoek innemen. Veel verantwoordelijkheid overnemen en constant bezig zijn met anderen om niet bij mezelf te hoeven zijn. Dus ja, waar ik als kind heel scherp had te zijn uit overleving, heeft het me erg goed gemaakt in dit werk, maar heeft het ook de valkuil te veel bij de ander te zijn en zo te weinig emotionele ruimte te geven aan mezelf.

Passieve mechanismen:

Dissociatie/freeze als iets te dichtbij komt of ik te lang geen grenzen stel en te veel incasseer. Dan lukt het me amper te kunnen verwoorden wat ik voel en klap ik dicht.

Digitale verdoving: Telefoon, youtube, gamen, informatie consumeren. Echt een quick fix methode om mezelf tijdelijk te verdoven en de confrontatie met mijn binnenwereld even niet aan te hoeven gaan. Eigenlijk was ik gewoon bang en machteloos.

Emotioneel blokkeren bij conflict, daarbij dichtklappen en uit verbinding gaan. Erg bang om afgewezen of verlaten te worden. Een muurtje om mij heen uit zelfbescherming, maar daardoor juist alleen.

Hoe beter ik ze heb leren kennen van mezelf, hoe meer ruimte er ontstaat voor een andere en meer dienende reactie. Maar dat neemt niet weg dat het soms voelde en voelt als een onmogelijk proces, soms voelt dat ik er helemaal klaar mee ben, boos word en denk van, laat mij maar niks meer voelen, ik verdoof me wel!

All part of the proces 😉

Geraakt worden, hierbij kunnen blijven en dit ook nog communiceren naar de ander is niet altijd makkelijk voor mij. Sommige wonden zijn zo jong in mij ontstaan en uit bescherming diep opgeborgen, dat ze nu aankijken en doorvoelen soms overweldigend kan zijn.

Ik mag op mijn tempo leren om spanning en alles wat er in mij speelt te voelen zonder direct te handelen. Vandaar ook dé zin van de website: Mijn ziel beweegt wanneer ik stop met sturen. Mijn lijf is mijn gids en vol wijsheid. Ik heb er alleen naar te leren luisteren en mijn koppige ego en alle beschermende delen in mij te zien, te respecteren en met liefde te behandelen.