Het is voor mij erg veilig en comfortabel om mijzelf te verschuilen achter de tekst ‘ik als begeleider’ en het daarbij te laten. Mijzelf volledig laten zien is voor mij ook spannend en kwetsbaar.

Als kind heb ik al vroeg geleerd om emotioneel af te stemmen op iedereen om mij heen. Ik wist niet hoe ik om moest gaan met mijn eigen boosheid, angst of verdriet, met name machteloosheid.

Alleen het opschrijven hiervan roept al wat schuldgevoel op en kan ik merken dat ik voorzichtiger word. Heel even bang om iemand pijn te doen en vervolgens afgewezen of verlaten te worden. Als volwassene begrijp ik het, voor mijn kleine ik een reële angst.

En dan is de vraag, hoe ga je daar als kind mee om? Ieder kind creëert zo op zijn manier bepaalde actieve en/of passieve overlevingsmechanismen en muurtjes om zich heen om zich maar staande te houden als er externe regulatie ontbreekt.

Ik deel graag een aantal van mij met jou.

Actieve mechanismen:

Mijzelf emotioneel afvlakken en sterk houden zodat de buitenwereld niks kon merken maar vooral geen ‘’last’’ had van mij. Met hem gaat het wel goed, hij redt zich wel!

Presteren en daarbij alles op kracht en doorzettingsvermogen willen doen. Veel forceren, grenzeloos en destructief gedrag naar mijzelf.

Betekenis willen geven aan spanning die ik voel, waarbij ik naar mijn hoofd kan schieten, uit mijn lijf ga en ga analyseren en overdenken om maar niet met de spanning te hoeven zijn.

De reddersrol. Veel verantwoordelijkheid overnemen en constant bezig zijn met anderen om niet bij mezelf te hoeven zijn.